PRZYWRACAMY CZŁOWIEKA NATURZE

Jako uczestniczka 3 kobiecych watah i po 3 latach habitatu, mogę nazwać że mój ukryty świat, zamknięty w wirtualnej bańce o mojej dzikiej naturze nabrał urealnienia. Odnalazłam miejsce i stworzyła się przestrzeń dzięki której odkryłam czym jest właściwie „obsługa” mnie. To najcenniejsza nawigacja i najbardziej uniwersalna aplikacja, do której mam zawsze dostęp, to ja robię aktualizacje i mają do niej dostęp wszyscy, którzy znają hasło. Pokochałam Krywe i San.

Doświadczenie Watahy to dla mnie doświadczenie poszukiwania całości (a nawet krótkie z nią spotkania). To spotkanie z Przyjaciółmi, spotkania z dzikością i (jak się okazuje) zbędnymi lękami. To możliwość dzielenia się, dawania i brania oparcia. Takiego gdy z dodania 2+2 wychodzi dużo więcej niż 4. To wchodzenie "w wodę po pas i po szyję“. Wataha i dopełniający ją Habitat to podejmowanie odpowiedzialności za siebie i swoje otoczenie. Przeżywanie wspólnego rozwoju i możliwość niezgadzania się ze sobą, które zbliża zamiast oddalać. Zachęcam Cię do sprawdzenia jakim doświadczeniem będzie dla Ciebie.

Trzy lata spędzone w Habitacie były najbardziej uzdrawiającym czasem w moim życiu. Gdzieś pomiędzy jednym, a drugim zjazdem, między wspólnymi posiłkami, ćwiczeniami, medytacją, pracą w kręgu, a zabawą i tańcami do rana. Gdzieś w tym nieuchwytnym momencie wspólnego bycia, przeżywania, wspólnych rozmów i śmiechów, wśród przyjaznych, otwartych i świadomych ludzi następuje wewnętrzne przeobrażenie, które pozwala dorosnąć i wziąć pełną odpowiedzialność za własne życie i dokonywane w nim wybory oraz pozwala z większym spokojem i dystansem mierzyć się z jego wszelkimi przejawami."

W trakcie warsztatów odkryłem, że każdy z nas posiada wewnętrzną mądrość i zasoby, które mogą stać się drogowskazem w życiu. Uświadomiłem sobie, że można zmienić swój pierwotny skrypt życiowy, który został ukształtowany w dzieciństwie. Choć ten skrypt wpływał na moje decyzje i zachowania, zrozumiałem, że mam moc dokonania wyboru, by się od niego uwolnić. Nie tylko nabrałem nowej perspektywy na życie, ale przede wszystkim odkryłem wewnętrzne zasoby, które pozwoliły mi na kontynuowanie tej podróży w codzienności.

Przed wyjazdem klasycznie miałem wiele wątpliwości: czy to nie dziecinada, czy to sensowne, zostawiać trudne sytuacje w domu i bawić się w harcerza, czy to dla mnie? Pojechałem. Odnowiłem kontakt ze starym sobą i ku mojemu zdziwieniu okazało się, że to w porządku gość! Nie idealny, ale fajny. W ciągu kilku dni poznałem ludzi, których dzisiaj uważam za przyjaciół. Oddycham głębiej i szczerzej się śmieję. Dzisiaj, patrząc w lustro, nie widzę już mętnych, zmęczonych oczu, tylko blask ogniska.

W trakcie Watahy zdałem sobie sprawę z własnej historii, która mnie ukształtowała, odkryłem sporo swoich ograniczeń i niedobrych schematów, które bez mojej czynnej świadomości kierowały moim życiem. Podczas watahy odkryłem jeszcze jedną istotną rzecz, a mianowicie terapeutyczną siłę grupy. Wysłuchanie tych wszystkich historii uczestników poszerzyło moje horyzonty i pomogło mi odnaleźć głęboko poszukiwane poczucie, że nie jestem sam, bo wokół mnie są ludzie, którzy myślą i czują podobnie jak ja. Wataha, to droga i jeśli na nią wejdziesz, powinieneś iść dalej, odkrywać dalsze zakamarki swojej duszy, czerpać z tego naukę i przyjemność. To moja lekcja.